Στην Ελληνική μυθολογία, τα δελφίνια συνόδευαν πάντοτε τον Ποσειδώνα, τον θεό της θάλασσας, όταν ταξίδευε με το χρυσό του άρμα πάνω από τα κύματα. Πριν γίνουν ζώα ήταν άνθρωποι – κατά την μυθολογία - και μάλιστα τρομεροί πειρατές που όργωναν τις θάλασσες, σκότωναν τους ναυτικούς και κούρσευαν τα πλοία. Μια φορά λοιπόν ένας καπετάνιος παρακάλεσε το θεό Διόνυσο να τον κάνει λιοντάρι για να κατασπαράξει τους πειρατές. Και ο θεός άκουσε την προσευχή, όπως και τα παρακάλια των πειρατών να τους κάνει ψάρια, να πέσουν στη θάλασσα για να γλιτώσουν απ’ τη λύσσα του λιονταριού. Γι’ αυτό τώρα τα δελφίνια, μετανιωμένα για τα προηγούμενα εγκλήματά τους, συντροφεύουν και βοηθούν τους ναυτικούς στα ταξίδια τους!
Δεν υπάρχει καλύτερο μέρος από τις θάλασσες των Σποράδων και της Σκοπέλου για να παρατηρήσει κανείς τα πιο έξυπνα από τα πλάσματα που ζούν στο νερό. Θα νομίζετε ότι παρακολουθείτε παράσταση σε ενυδρείο αν τα δείτε από κάποιο καράβι, ενώ αν είστε σε μικρότερο ιδιωτικό σκάφος και είστε τυχεροί μπορεί και να καταφέρετε να κολυμπήσετε δίπλα τους ή απλά να ακούσετε τις αμέτρητες ιστορίες ναυτικών και ψαράδων της Σκοπέλου – και ιδιαίτερα των καπετάνιων που ζουν στο Μπλο - για τα υπέροχα αυτά πλάσματα.
Τις περισσότερες φορές είτε στο ταξίδι από το λιμάνι του Άγιου Κωνσταντίνου είτε από το Βόλο προς την Σκόπελο θα δει ο ταξιδιώτης τα δελφίνια να παίζουν κοντά στη πλώρη του πλοίου!
Για αιώνες οι ναυτικοί παρακολουθούν τα υπέροχα αυτά θηλαστικά να τους συνοδεύουν στα ταξίδια τους. Η συγκεκριμένη συμπεριφορά των δελφινιών δεν έχει απόλυτα εξηγηθεί. Πολλοί υποστηρίζουν πως ο σκοπός τους είναι κατά κάποιο τρόπο ωφελιμιστικός. Η κίνηση του καραβιού μέσα στο νερό προσφέρει μια χωρίς προσπάθεια μετακίνηση στα δελφίνια, επιτρέποντας τους να διατηρούν τις δυνάμεις τους.
Ωστόσο τα δελφίνια ποτέ δεν παραμένουν, για πολύ ώρα, μπροστά από την πλώρη των καραβιών, γεγονός που ενισχύει την άποψη πως απλά «παίζουν» και έχουν μεγάλη περιέργεια…κυρίως για τους ανθρώπους. Το δέρμα των δελφινιών είναι πάρα πολύ ευαίσθητο και η κίνηση μέσα στο νερό τους δίνει μια υπέροχη αίσθηση. Ξέρουμε ότι τους αρέσει πολύ η σωματική επαφή και πολύ συχνά κολυμπούν έχοντας το σώμα τους σε άμεση επαφή με την καρίνα του πλοίου.
Τα δελφίνια ανήκουν στην τάξη των κητωδών όπως και οι συγγενικές τους φάλαινες. Οι πρόγονοι των σημερινών δελφινιών εμφανίστηκαν πριν από 65.000.000 χρόνια και οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι ήταν χερσαία θηλαστικά που με την πάροδο του χρόνου προσαρμόστηκαν στο υγρό στοιχείο και έγιναν αμφίβια, προτού εξελιχθούν σε θαλάσσια θηλαστικά.
Ένα δελφίνι μπορεί να πηδήσει μέχρι και τρία μέτρα έξω από το νερό, έχει τα περισσότερα δόντια από οποιοδήποτε άλλο θηλαστικό θαλάσσιο ή χερσαίο και μάλιστα όλα τα δόντια του είναι κωνικά και χρησιμεύουν κυρίως στο να συγκρατούν την τροφή παρά να την κόβουν. Τα δελφίνια τρώνε περίπου την ίδια ώρα κάθε μέρα και τα γεύματα τους διαρκούν συνήθως μία ώρα. Στις ομάδες τους υπάρχει οργανωμένη ιεραρχία.
Πάρα πολλοί άνθρωποι που υποφέρουν από διάφορες σοβαρές αρρώστιες, από κατάθλιψη μέχρι AIDS και καρκίνο, έχουν αναφέρει σημαντικές αλλαγές, κυρίως στο συναισθηματικό επίπεδο, μετά την επαφή τους με τα δελφίνια.
Ο Πλούταρχος είχε πει:
“Στο δελφίνι έχει δοθεί η ιδιότητα που αναζητούν όλοι οι φιλόσοφοι, η ανιδιοτελής συμπαράσταση και η φιλία”.